First day at Broomhill

Voordat ik wat ga vertellen over mijn eerste stagedag was er nog wat raars aan de hand. De nacht van dinsdag op woensdag had Dion zo last van zijn oorontsteking dat hij ’s avonds laat iemand had gebeld die een ambulance liet komen, wat helemaal niet nodig was. Die ambulance broeder kwam binnen en was vet boos dat er gebeld was voor hulp. Want zo erg was het helemaal niet. Marije en ik naar boven, zodat Dion het zelf kon uitleggen. En ineens was hij weg! Ik hem en zijn vrouw nog sms’en en Marije ging Harjinder (zijn vrouw dus) bellen. Geen reactie van beiden. Wij maakten ons best wel zorgen om Dion, omdat hij niks had gezegd dat hij weg ging en ook niet of hij in het ziekenhuis moest blijven voor de nacht. Marije had zelfs nog het ziekenhuis gebeld of alles goed was. Daar kregen we te horen dat hij in de wachtkamer zat en dat hij vannacht rond een uur of 5 wel thuis kon zijn. Toen wij belden was het kwart over 3! We konden gewoon niet slapen, want Dion had niks van zich laten horen. Gelukkig zag ik ’s ochtends dat Dion en Harjinder terug hadden gesms’t. Het zit Dion ook niet mee. Nu ik dit typ komt ie me kamer binnen en heeft hij vanmiddag zijn oog gestoten tegen een verhuisdoos. En heeft dus best wel pijn aan zijn oog dat hij de hele middag en avond bijna heeft geslapen. Hij krijgt zijn rechteroog niet meer open en gaat dus nu weer naar het ziekenhuis gaan om wat zalf te halen ofzo. 

Dan nu mijn stage! Gister waren we al wezen kijken en kregen we boekenpakketten mee naar huis om te lezen. Meer over regels, de schoolvisie en de jaarplanning. Niet dat we dat allemaal bestudeerd hebben, maar meer globaal gelezen. En wat een berg moeten we elke dag oplopen zeg!! Niet te geloven. Echt super steil en als het gesneeuwd heeft kunnen we dus niet naar school, want dan is het te glad op de berg dat je gewoon naar beneden glijd. 

Vandaag was dan de spannende dag! De eerste stagedag. ’s Ochtends met de kinderen maand ballonnen gemaakt. Zes kinderen kregen elk twee groten ballonnen die ik had getekend op een papier. Ze zetten op die ballonnen de maand en op één van die ballonnen hun verjaardag. 

Maar ik voel me echt thuis in de klas! Super lieve kinderen. Er zitten natuurlijk wel wat donderstenen in de klas, maar die heb je altijd wel. En die kinderen weten precies wat wel en niet kan/mag. Als iemand er doorheen praat zegt Miss. Gibs (mijn stagebegeleidster) tegen het kind ‘Table!’ dan zie je aan het kind echt een uitdrukking van ‘Ohja shit, mag er niet doorheen praten.’ En na 10 min vraagt Miss. Gibs of ze weer in de kring kunnen zitten. Dat heb ik nog niet gezien dat de kinderen zo goed luisteren. Kan ook aan mij liggen hoor, of aan mijn oude stagebegeleidsters. Ik heb een groepje van 22 kids en dat is in Engelse begrippen een best grote klas. Ook is er elke ochtend een hulpjuf tot een uur of 10 á 11. En nog een juf die één jongetje met een stoornis 1-op-1 begeleidt in de klas de hele dag. Dus voor 22 kinderen zijn er nu twee juffen en één meester. Overigens ben ik de enige man die les geeft! Er is nog wel één man die rond loopt op school, maar dat is meer de rechterhand van de directrice ofzo. De middag ging super snel voorbij. Even een opdrachtje voor de kinderen en Miss. Gibs had een boekje voorgelezen en toen was het alweer 15:15u. Ohja, ik word gewoon Tyson genoemd i.p.v. Mister Veldstra. Best wel jammer, haha!